FRANK SINATRA: DUETS I
Duetjes van Frank Sinatra met een keur aan rasartiesten
Een heleboel dingen in het leven zijn leuker met z'n tweetjes, en hier zal ik maar ophouden voor jullie de wenkbrauwen beginnen te fronsen...
In april 1953, hij was toen 28, tekende Frank Sinatra een platencontract met Capitol Records.
Sinatra was toen al een tijdje uit een downie (1) periode geraakt met: platenverkoop zero, opkomst bij concerten zero, filmaanbiedingen zero, kortom, niet iets om positief op terug te blikken....
Edoch, de dingen zaten begin jaren vijftig terug een beetje mee. Hij heeft in 1954 zelfs een oscar in de wacht weten te slepen voor zijn rol in de zwart/wit prent "From here to eternity". De concerten waren terug uitverkocht, de hits stapelende zich op en hij maakte de ene succesvolle film na de andere.
Zijn eerste liedje voor Capitol werd opgenomen op 2 april 1953, en heette "Lean baby".
Het laatste nummer heette "I gotta right to sing the blues", en werd vastgelegd op 6 maart 1962, en dan ging Sinatra opnemen voor zijn eigen "Reprise" label. (Een platenlabel dat hij later zou verkopen aan Warner Brothers).
En dan schrijven we 1993, en als een donderslag bij heldere hemel keert Frankie terug naar Capitol. En dan nog niet alleen, maar met een schare vrienden en kennissen uit de showbizz in z'n kielzog.
De CD heet "duets", de laatste jaren heeft U hierover ongetwijfeld de nodige positieve uitlatingen gelezen, en we vinden inderdaad dertien pareltjes terug op dit schijfje.
Wat ik vooral leuk vind zijn de duooootjes met Barbra Streisand (I've got a crush on you, heel romantisch), Gloria Estafan (ik wist niet dat ze zo jazzy uit de hoek kon komen), Carly Simon (heel mooi), Bono (wat een versie! zelfs onze kat krijgt er kippenvel van, aha), Tony Bennett (grappig) en natuurlijk Liza Minelli, klasse.
We mogen uiteraard "The Voice" zelf niet vergeten... Na zestig jaar deuntjes zingen is de stem inderdaad wat verandert, de hoge toontjes komen er misschien niet zo gaaf meer uit, maar het blijft meesterlijke klasse. Frankie kan nog steeds goed zingen, "croonen".
Frank Sinatra is niet weg te denken uit de wereld van de populaire muziek... denk maar aan Strangers in the night, New York, New York en uiteraard My way... Dat zijn maar enkele titels, Sinatra is al actief sinds 1935 (!) met het liedje Shine. In de eerste Capitol periode (1953-1962) waren er hits zoals Young at heart, I get a kick out of you, Come fly with me, You make me feel so young, The lady is a tramp, enz., enz.. en uiteraard ook Love and marriage, net nog eventjes populair dankzij de serie "Married with children".
We mogen uiteraard de big bands periode uit de jaren dertig-veertig niet overslagen, toen Frankie met Harry James, en later Tommy Dorsey duizenden meisjesharten stormenhand veroverde.
Het is toch opvallend dat hij er in slaagde om je grootouders, ouders en zelfs jezelf mee te laten neuriën met z'n hitjes...
Frankie is er nog steeds, als een rots... Enkele jaren terug in het Antwerpse sportpaleis, en nu op CD met enkele andere grootjes...
Leuke verzameling dus, en nu maar beginnen neuriën
STOP THE PRESS: Capitol/EMI heeft een verzamel CD uitgebracht met opnamen/hits uit de jaren vijftig.
Heel toepasselijk heet het schijfje dan ook "The classic tracks". Hier vinden we zowat de beste hoogtepunten (is dat een pleonasme?) uit Frankie's Capitol periode op terug, achttien (!) nummers in totaal die een mooi overzicht geven van de succesrijke samenwerking.
Bent U geen echte Sinatra liefhebber?, maar wilt U toch enkele typische swingende en romantische deuntjes van de bard in huis hebben? Dan is deze CD voor U op maat gemaakt. Tof dus.
(1): Downie : niet bijzonder uppie (2)
(2): Uppie : goed, in prima staat verkerend, alles zit mee, op naar de top...
FRANK SINATRA: DUETS II
Duetjes (deel 2) van Frank Sinatra met (alweer) een keur aan rasartiesten
Ik schreef in een vorige recensie heel profetisch "Een heleboel dingen in het leven zijn leuker met z'n tweetjes, en hier zal ik maar ophouden voor jullie de wenkbrauwen beginnen te fronsen..."
Cedeetjes met duetjes maken is, zo blijkt, ook leuker in tweetjes...
Na het waanzinnige succes van duets 1 in 1993, de lancering werd wereldwijd commercieel zwaar ondersteund, kwam er duets twee.
Deze keer krijgen we een pareltje extra, veertien i.p.v. dertien duetten. Zoals verwacht is ook deze uitgave 'op en top' Amerikaans met prachtige arrangementen, gouden stemmen en feilloze instrumenten.
Enkele uitschieters: "A foggy day" in Sinatra's rijkgevulde carrière zeer vaak "live" gebracht, werd hier in een leuk jasje gestoken met Willie Nelson. Alhoewel, jasje? De bard (hij lijkt een beetje op Nonkel Ernest) kan zich totaal niet stijlvol kleden, maar zingt graag duetjes met heren in smoking (eerst Ghullio Iglesias en nu Frankie).
Ik geloof dat Willie ooit eens gezegd heeft dat hij zich zou scheren wanneer z'n duizendste CD uitkomt. Hij zit nu net over de honderd, het zullen dus waarschijnlijk onze kleinkindjes worden die hem met blote kaken zullen zien. (hehehe, wat een zinsbouw) Deze songs heeft iets! Ze swingt en zo, en... dinges!
Chrissie Hynde, geen onbekende voor de Pretenders fans, keelzingt "Luck be a lady", alweer een Sinatra klassieker. Mooi.
Frankie's zoon, Frank Sinatra Junior, zingt met paps "My kind of town". Op bepaalde momenten lijkt het alsof we een studio-trucage beluisteren met Sinatra uit 1960 en Sinatra in 1994, maar het zijn wel degelijk vader en zoon die hier samen kwelen.
Linda Rondstadt, toch ook geen onbekende, zing een mooi duet in 'Moonlight in Vermont'.
Voor ik het vergeet: Stevie Wonder speelt mondharmonica, en Gladys Knight (van The Pips) zingt met Frankie in "For once in my life".
Patti Labelle (remember Voulez Vous couchez avec moi, ce soir?) zingt mee in "Bewitched".
Frank Sinatra, bezig sinds 1935 (inderdaad, meer dan zestig jaar actief), is/was acteur, regisseur, zakenman, zanger, drie keer gehuwd, vader van drie kinderen, eigenaar van tientallen "awards" en twee oscars, bekend swinger in de jaren vijftig, zestig en zeventig, aanhanger van Kennedy, Reagan en Bush, bekend om zijn groot bakkes (berucht zijn de publieke uitspraken over o.a. de schandaalpers), filantroop, en ga zo maar door...
Na zestig jaar deuntjes zingen is de stem inderdaad wat verandert, de hoge toontjes komen er misschien niet zo gaaf meer uit, maar het blijft meesterlijke klasse. Frankie kan nog steeds goed zingen, "croonen".
